Ośrodek Chirurgii Klinika Św. Łukasza zajmuje się:
Wykonujemy około 1800 operacji rocznie. Nowoczesne techniki operacyjne stosujemy śledząc rozwój medycyny światowej, między innymi dzięki stałej współpracy ze Śląska Akademią Medyczną w oraz zaprzyjaźnionymi ośrodkami w Straubing w Niemczech oraz w Annecy we Francji.
Zespół chirurgów-ortopedów Kliniki Św. Łukasza zajmuje się diagnostyką i leczeniem dysfunkcji narządu ruchu, które są wynikiem urazów lub chorób stawów i kości. W każdym przypadku lekarze dokładają wszelkich starań, aby leczenie było poprzedzone jak najlepiej postawioną diagnozą. W zależności od potrzeby chirurdzy korzystają z najbardziej nowoczesnych metod i urządzeń dostępnych w Klinice jak aparat RTG stacjonarny, aparat RTG śródoperacyjny oraz trójwymiarowy aparat USG najnowszej generacji. W niektórych przypadkach pacjenci są kierowani na badanie MR (rezonans magnetyczny) lub TK (tomografia komputerowa). 
Dokładne badanie pacjenta z zastosowaniem nowoczesnych technik obrazowania ma na celu podjęcie właściwej decyzji dotyczącej rozwiązania problemu chorobowego: operować, czy leczyć zachowawczo. W przypadkach leczenia nieoperacyjnego (zachowawczego) dużą rolę odgrywa doświadczony zespół rehabilitantów, dysponujący nowocześnie wyposażoną salą gimnastyczną i zakładem fizykoterapii. Zdecydowana większość operacji które są przeprowadzane w obrębie stawów takich jak kolano, bark, łokieć, staw skokowy - wykonywana jest małoinwazyjną metodą artroskopową.
Nie sądzę aby istniało w świecie coś okrutniejszego niż strzaskane kolano. Jest tam nie wiem ile kości, ścięgien i innych rzeczy - poprzezywanych licho wie jak.
Staw kolanowy jest najbardziej skomplikowaną strukturą mechaniczną ludzkiego organizmu. 
Zadanie skonstruowania układu mechanicznego posiadającego dwie sprzeczne właściwości - dużą ruchomość w wielu płaszczyznach oraz stabilność - wydaje się niewykonalne. Dlatego kolano nazywane jest często "koszmarem inżyniera". I choć Inżynierowi udało się cel osiągnąć (większość z nas potrafi przemieszczać się bez większych problemów), to ze względu na swoją specyfikę kolano jest szczególnie predysponowane do różnych uszkodzeń - z powodu urazów, nadwagi, choroby zwyrodnieniowej i innych chorób.
Są one wynikiem skręceń, mogą pojawiać się równocześnie z uszkodzeniami innych okolic ciała w wyniku tzw. urazów wielomiejscowych. Skutkiem uszkodzenia więzadła często jest NIESTABILNOŚĆ kolana. Niestabilność to stan, w którym kolano w wyniku urazu posiada nadmierną ruchomość w stosunku do stanu fizjologicznego. Ta nadmierna ruchomość może występować w jednej lub w kilku płaszczyznach ciała. Ilość możliwych płaszczyzn niestabilności zależy od tego ile struktur więzadłowych zostanie uszkodzonych w czasie urazu. Występują tzw. niestabilności proste powstałe wskutek uszkodzenia jednego więzadła (tzw. uszkodzenie "izolowane"), oraz niestabilności złożone, powstałe w wyniku uszkodzenia dwóch, lub większej liczby więzadeł kolana.
Istnieje też podział na "ostre" i przewlekłe niestabilności. "Ostra" niestabilność to taka, która zostaje rozpoznana w krótkim czasie po urazie t.j. do 4 tygodni. Po tym czasie niestabilność ostra staje się przewlekłą. Jest to istotne zarówno dla chirurga jak i dla zrozumienia swojej choroby przez pacjenta. Często właściwe rozpoznanie niestabilności kolana natychmiast po urazie jest rzeczą bardzo trudną a przy dużej bolesności, współistnieniu krwiaka i braku możliwości natychmiastowego wykonania drogich badań - wręcz niemożliwą do jednoznacznego ustalenia. Nie rozpoznanie zaś uszkodzenia więzadeł często prowadzi do przewlekłej niestabilności kolana, a w dalszym etapie do wtórnych uszkodzeń pozostałych wewnętrznych struktur kolana.
Są bardzo różne rodzaje objawów tzw. "niestabilnego kolana". Może to być ciągłe uczucie niestabilności i niepewności kolana, mogą to być bóle i wysięki. Często jedynym objawem są tzw. "częste skręcenia" kolana. Przy niefortunnym postawieniu stopy na nierównym terenie, lub przy uprawianiu sportu kolano "ucieka" powodując gwałtowny ,najczęściej bardzo bolesny przeskok.
Leczenie: W zależności od objawów i rodzaju uszkodzeń chirurg podejmuje różne decyzje terapeutyczne. Np. częściowe uszkodzenie więzadła pobocznego przyśrodkowego - można leczyć zachowawczo przez unieruchomienie i odpowiednią rehabilitację. Jednak w przypadku całkowitego rozerwania więzadło poboczne należy naprawić chirurgicznie. Uszkodzenia kompleksu tylno � bocznego z zasady leczy się operacyjnie. Inne podejście obowiązuje przy uszkodzeniach więzadeł krzyżowych, gdzie możliwość pierwotnej naprawy występuje sporadycznie. Najczęstszym rozwiązaniem problemu niestabilności kolana wynikającej z uszkodzenia więzadeł krzyżowych - jest odtworzenie więzadła czyli jego REKONSTRUKCJA.
- średnia ocen: 4,5 na 5 (liczba ocen: 2)
